اللّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَعَلى آبائِهِ في هذِهِ السّاعَةِ وَفي كُلِّ ساعَةٍ وَلِيّاً وَحافِظاً وَقائِدا ‏وَناصِراً وَدَليلاً وَعَيْناً حَتّى تُسْكِنَهُ أَرْضَك َطَوْعاً وَتُمَتِّعَهُ فيها طَويلاً

عقاید امامیه

آداب و اسرار دعا 7


این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)

آداب و اسرار دعا 7
همه این دعا می خواهد ما را به این نقطه برساند که دل بشکند وقتی دل شکست خدا می فرماید: «انا فی قلوب المنکسره / من در قلبهای شکسته هستم» و چه اجابتی از این بالاتر که خداوند در دل انسان قرار گیرد.

بسم الله الرحمن الرحیم
الحمدلله رب العالمین الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی هَدَانَا لِهَذَا و َمَا کُنَّا لِنَهْتَدِیَ لَوْلا أَنْ هَدَانَا اللَّهُ. رَبِّ أَدْخِلْنِی مُدْخَلَ صِدْقٍ وَأَخْرِجْنِی مُخْرَجَ صِدْقٍ وَاجْعَلْ لِی مِنْ لَدُنْکَ سُلْطَانًا نَصِيرًا ثم صلاه وسلام علي سيدنا ونبينا العبد الموید والرسول مسدد و المصعد امجد ابی القاسم محمد(ص) و آله الطيبين الطاهرين المعصومين سيما بقية الله في الارضين و اللعن علي اعدائهم الي يوم الدين.
در شبهای گذشته پیرامون آداب و اسرار دعا از کتاب عده الداعی و النجاح الساعی صحبت کردیم و بیان شد که آداب معنوی دعا این است که انسان وقتی می خواهد دعا کند بین خوف و رجا باشد از یک سو بترسد که مبادا دعایش به دلیل گناهانش مستجاب نشود و از طرف دیگر امیدوار باشد که خدا خیلی مهربان است و حتما دعای ما را مستجاب می کند.
یکی دیگر از آداب دعا تضرع و تذلل به درگاه الهی است و انسان در درگاه خداوند به دنبال متن و لفظ نباشد بلکه معنا و مفهوم آن را پیروی کند و آن مفهوم، مفهوم تذلل و تضرع است که انسان خود را در درگاه خداوند ناچیز پندارد.
یکی از مصادیق تضرع و تذلل گریه است، گریه در حین دعا از آداب دعا است هم به تعبیری ظاهری و هم معنوی است چون گریه شکستن دل است و بر اثر انقلابی که در درون انسان ایجاد می شود سرازیر می شود.
امام صادق (ع) می فرمایند: «اذا اقشعرََّ جلدك و دمعت عيناك و وجل قلبك فدونك دونك فقد قصد قصدك» يعنى: «آنگاه كه پوست بدنت لرزيد و چشمانت پر از اشك گرديد و قلبت هراس برداشت، آن حال را خوب نگهدار كه مقصودت حاصل شده است».
همه این دعا می خواهد ما را به این نقطه برساند که دل بشکند وقتی دل شکست خدا می فرماید: «انا فی قلوب المنکسره / من در قلبهای شکسته هستم» و چه اجابتی از این بالاتر که خداوند در دل انسان قرار گیرد.
خداوند سبحان به عيسى- عليه السّلام- فرمود: «اى عيسى! اشك چشمان و خشيت و هراس قلبت را در درگاه من به‏ هديه بياور، بر سر قبور مردگان بايست و آنان را با صداى بلند بخوان تا شايد پند و موعظه‏ات را از آنان دريافت دارى و با خود بگو كه: من نيز به آنان ملحق خواهم شد. به خاطر من از چشمانت اشك بريز و قلبت را براى من خاشع گردان. اى عيسى! در روزگار سختى، از من كمك بخواه كه من گرفتاران را نجات مى‏دهم و پريشانها را اجابت مى‏كنم، چون من ارحم الراحمين هستم».
امشب ما باید به خدا هدیه بدهیم و آن هدیه اشک است.
و در وحى خود به موسى- عليه السّلام- فرمود: «اى موسى! هنگام دعا بايد خائف، سوخته دل و بيمناك باشى. صورتت را به خاك بمال و با بهترين اعضايت برايم سجده كن، در برابر من كه ايستاده‏اى، دستهاى گدائى را به قنوت بلند نما و هنگام مناجاتت با حالتى هراسناك و قلبى بيمناك مناجات كن. در مدت عمرت، بايد تورات مرا زنده نمايى، به نادانان خوبيهاى مرا بياموزان و نعمتهاى مرا به يادشان بياور و به آنان بگو: مبادا در اين گمراهى كه بسر مى‏بريد، بيشتر بمانيد كه مؤاخذه من دردناك و شديد است. اى موسى! در دنيا آرزويت طولانى نباشد كه موجب سختى قلبت مى‏گردد و سخت دلان هم از من بدورند. قلبت را با هراس از من، بميران، لباست پاره‏ و قلبت نو باشد. ميان اهل زمين پنهان باش و در بين اهل آسمان آشنا. خانه‏نشين باش و چراغ شبها در برابر من همچون صابرين، فرمانبردارى كن، از زيادى گناهان به سوى من فرياد برآور همچون كسى كه از ترس دشمن، فرار كرده، فرياد مى‏زند و بر اين كارها از من كمك بخواه كه من بهترين كمك دهنده هستم».
یعنی سجده ای که ما می کنیم یک جلوه ای از این است که صورت خود را به خاک می مالیم. خدا می خواهد که دستهای ما را بالا و به سوی درگاه خود ببیند.
خدا برای ما بهانه گذاشته است که وقتی می خواهیم با او مناجات کنیم بهانه ای داشته باشیم و چه بهانه ای زیباتر از اهل بیت(ع) است.
 



نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید

جوملا فارسی